"ព្រះ​យេស៊ូ​គ្រី​ស្ត"

ព្រះ​យេស៊ូ​គ្រី​ស្ត ស្តេចដាវីឌ ដែលជាអតីតអ្នកគង្វាល ចាប់ផ្តើមទំនុកតម្កើងនេះជាមួយនឹង «ព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកគង្វាលរបស់ខ្ញុំ» ដោយដាក់ខ្លួនគាត់ភ្លាមៗដូចជាចៀមនៅក្នុងការថែទាំរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ (ដែលមានលក្ខណៈដូចគ្នាទៅនឹងព្រះអម្ចាស់នៃគម្ពីរសញ្ញាចាស់ — សូមមើល យ៉ូហាន 1 :១-៣, ១៤ និងហេ. ១:២)។ ភាពស្រដៀងគ្នានៃព្រះគ្រីស្ទជាអ្នកគង្វាល និងអ្នកដែលបានជ្រើសរើសទ្រង់ជាចៀម ត្រូវបានពង្រឹងនៅក្នុងបទគម្ពីរជាច្រើន ជាពិសេសនៅក្នុង យ៉ូហាន 10, យ៉ូហាន 21:15-17 និងហេព្រើរ 13:20 ។ អ្នកគង្វាលគឺជាអ្នកផ្តល់ និងជាអ្នកការពារហ្វូងចៀមរបស់គាត់។ ចៀមគឺអស់សង្ឃឹមដោយគ្មានគាត់។ ស្រដៀងគ្នាដែរ ការរស់នៅរបស់មនុស្សគឺគ្រាន់តែជាបទពិសោធន៍ខាងសាច់ឈាមដោយគ្មានព្រះនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង (យ៉ូហាន 5:30; រ៉ូម 8:6-11)។ ដោយ​បន្ត​ថា «ខ្ញុំ​មិន​ចង់» ដាវីឌ​បញ្ជាក់​នៅ​ទី​នេះ​ថា ក្នុង​នាម​ជា​ចៀម​ដែល​នៅ​ក្នុង​ការ​មើល​ថែ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ គាត់​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​ថា​គាត់​នឹង​មិន​ខ្វះ​អ្វី​សោះ។ មនោសញ្ចេតនានេះត្រូវបាននិយាយឡើងវិញនៅក្នុងទំនុកតម្កើង 34:9-10 ហើយបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់អំពីការយល់ដឹងរបស់ដាវីឌទាក់ទងនឹងការដាក់ព្រះ និងផ្លូវរបស់ព្រះជាដំបូងក្នុងជីវិតរបស់គាត់ (សូមមើល ម៉ាថាយ 6:25-34)។ គាត់​សរសេរ​បន្ត​ថា «​គាត់​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ដេក​នៅ​វាលស្មៅ​បៃតង គាត់​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅ​ក្បែរ​ទឹក​ស្ងប់ស្ងាត់​» ។ ទាំង​«វាលស្មៅ​បៃតង» និង​«ទឹក​សមុទ្រ» បង្ហាញ​ពី​ភាព​សម្បូរ​បែប​ដ៏​មាន​ពរ ដោយ​បង្ហាញ​បន្ថែម​ទៀត​អំពី​អត្ថប្រយោជន៍​នៃ​ជីវិត​ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ​ព្រះ។ ទំនុកតម្កើង ២៣:៣ ចាប់​ផ្ដើម​ថា «ទ្រង់​ប្រោស​ព្រលឹង​ខ្ញុំ​ឡើង​វិញ»។ ដាវីឌ​បាន​យល់​ថា​គាត់​ជា​មនុស្ស​មាន​បាប ប៉ុន្តែ​ក៏​ថា​ព្រះ​គ្រីស្ទ​បាន​ប្រោស​លោះ​គាត់ ហើយ​នឹង​បន្ត​ស្ដារ​គាត់​ឡើង​វិញ​ពេល​ប្រែ​ចិត្ត។ ទំនុកតម្កើង 51 គឺជាគំរូដ៏ល្អដែលបង្ហាញពីការយល់ដឹងរបស់ដាវីឌអំពីការប្រែចិត្ត និងការអភ័យទោស។ តាមបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ដាវីឌបានដឹងថា ជួនកាលអ្នកគង្វាលត្រូវដឹកនាំហ្វូងចៀមរបស់គាត់ឆ្លងកាត់ដីដែលក្បត់ ហើយដូច្នេះគាត់សរសេរ (ដូចជាចៀម) ថា “មែនហើយ ទោះបីជាខ្ញុំដើរកាត់ជ្រលងនៃស្រមោលនៃសេចក្តីស្លាប់ក៏ដោយ ខ្ញុំមិនខ្លាចអំពើអាក្រក់ទេ៖ ព្រោះអ្នកនៅជាមួយខ្ញុំ។ ដំបង​របស់​អ្នក និង​ដំបង​របស់​អ្នក ពួកគេ​សម្រាល​ទុក្ខ​ខ្ញុំ»។ ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត ដាវីឌ​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​និង​ទំនុក​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង​ទៅ​លើ​ព្រះ និង​មាគ៌ា​របស់​ទ្រង់—ទ្រង់​មិន​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​សូម្បី​តែ​នៅ​ក្នុង «ស្រមោល​នៃ​សេចក្ដី​ស្លាប់»។ ដំបង និងដំបងគឺជាឧបករណ៍របស់អ្នកគង្វាល ហើយត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីណែនាំ និងកែតម្រូវផ្លូវរបស់ចៀម—តាមរបៀបដូចគ្នាដែលព្រះត្រូវណែនាំជាញឹកញយ ហើយម្តងម្កាលក៏កែតម្រូវផ្លូវរបស់យើងដែរ។ នេះ​បាន​សម្រាល​ទុក្ខ​ដាវីឌ។ ប៉ុល​បញ្ជាក់​នៅ​ក្នុង ធីម៉ូថេទី២ ១:៧ ថា​ផ្នត់គំនិត​នេះ​មក​ពី​ព្រះ​ប៉ុណ្ណោះ៖ «ដ្បិត​ព្រះ​មិន​បាន​ប្រទាន​វិញ្ញាណ​នៃ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ដល់​យើង​ទេ។ ប៉ុន្តែ​ដោយ​អំណាច និង​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់ និង​គំនិត​ដ៏​ត្រឹមត្រូវ​»។ សូម្បីតែក្នុងចំណោមខ្មាំងសត្រូវក៏ដោយ ដាវីឌមានទំនុកចិត្តទាំងស្រុងថា៖ «ទ្រង់រៀបចំតុនៅចំពោះមុខខ្ញុំ នៅចំពោះមុខខ្មាំងសត្រូវរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់លាបប្រេងលើក្បាលខ្ញុំ។ ពែង​របស់​ខ្ញុំ​រត់​ទៅ​មុខ​ហើយ»។ គាត់យល់អំពីការសន្យានៃពរជ័យ និងការការពារ (អេភេសូរ ៣:២០; លូកា ១១:៩-១៣; ប្រៀបធៀបជាមួយយ៉ាកុប ៤:១-៣)។ សរុបមក ដាវីឌបានដឹងថា ដរាបណាគាត់នឹងដើរតាមព្រះគ្រីស្ទ «... សេចក្ដីល្អ និងសេចក្ដីមេត្ដាករុណានឹងតាមខ្ញុំពេញមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំ»។ ទ្រង់ទន្ទឹងរង់ចាំការសោយរាជ្យ (ម្តងទៀតក្នុងឋានៈជាស្តេចនៃអ៊ីស្រាអែល សូមមើល អេសេគារ ៣៤:២៣-២៤) នៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្ររបស់ព្រះ៖ «ហើយខ្ញុំនឹងរស់នៅក្នុងព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ជារៀងរហូត»។